#yaşam

AYAKKABININ TEKİNİ YİTİRDİĞİNDE...

KILIÇ ARSLANTÜRK | 15 Ağustos 2016 #yaşam

Bazen bir yıldız parlayıverir gökyüzünde, sen umutsuzca karanlığa bakarken. Öyle bir yıldız parlayıverdi Rio’da: Etenesh Diro

Etenesh Diro

Bazen bir yıldız parlayıverir gökyüzünde, sen umutsuzca karanlığa bakarken. Öyle bir yıldız parlayıverdi Rio’da: Etenesh Diro

İşler normalinde ilerlese, 3.000 metre engelli elemelerine katılamayacaktı.

Kader… Şans… Her neyse artık, elinden tutmuştu işte.

Piste çıktığında, havalanmaya hazırlanan yırtıcı bir kuş gibiydi Etiyopyalı.

İnce kemiklerini saran koyu bedeni hafiflemişti sanki.

Bitiş çizgisi dışında bir şey görmüyordu gözü.

Startla birlikte, 3.000 metre mesafedeki avına doğru atıldı...

Yarışın üçte ikisi göz açıp kapayana kadar geride kaldı.

Bitiş çizgisi her zamankinden yakın görünüyordu artık gözüne.

Tanrı’sına, bahtına, yaşama şükrediyordu içinden.

Yerde buldu kendini bir anda...

Sağ ayağındaki ayakkabı sıyrılıp çıkmıştı.

Rakipleri yanından birer ikişer geçerken, bağcıklarını sıkı sıkıya bağladığı ayakkabısına sığdırmaya girişti şişmiş ayağını...

Olmadı.

Ayakkabı, ayağı almadı.

Ayakkabı ayağını almasa da, yüreğine koca bir savaşçı sığdırmıştı.

Karar verdi o anda: Ayakkabısız koşacaktı.

Orada olması kaderse, kaderi dinleyecekti.

Ama ona pes etmeyecekti.

Etiyopya savanlarında çıplak ayak koştuğu günlere gitti.

Mutluluklarla, acılarla, düşlerle, umutla dolu günlerdi onlar...

Bu savaşçı yüreğin atışını duyan bir bulut geldi yukarıdan; çıplak ayağının altına yastık oldu.

Göğsüne dolan oksijen fısıldadı: “Koş!.. Durma!"

Rüzgâr da dostça omuz verdi arkadan.

Sınırsız olasılıklar dünyasında, kaderi yine bir yürek çizdi.

Yaşam, öğrencisine gururla gülümserken; pes etmeyenler destanına bir yeni bölüm eklendi.

Dedim ki kendime:

Yaşam böyle bir şey...

Bir koşu yarışında, ayakkabının tekini kaybedebilirsin.

Tam o anda, çıplak ayağına güven.

Çünkü asıl vazgeçtiğinde kaybedeceksin.

YAZAR HAKKINDA

KILIÇ ARSLANTÜRK

BENZER İÇERİKLER