#yaşam

KAMBOÇYA’DA BİR KÖYDE BİR CESUR YÜREK

AYLİN ASLIM | 23 Şubat 2017 #yaşam

Bir yerde bir ay boyunca 5 dolarla geçinmek için çöp toplayan insanlar olduğunu okusanız n'aparsınız? Belki gözünüzde canlandırırsınız o sefaleti, belki “biz yine iyiyiz ya” diye halinize şükredersiniz. Sosyal medyadaysanız paylaşır, retweetlersiniz. Peki bir market alışverişinizin tutarıyla o insanların bütün köyünü bir ay boyunca doyuracağınızı okusanız?

Otuzlarının başlarında genç bir kadın o yazıyı okumuş, kalkıp gitmiş o köye. Kamboçya’nın başkenti Phnom Penh’e 40 dk uzaklığında, hiç kimsenin hiçbir şeyinin olmadığı bir köy. İki hafta önce oradaydım. Bu küçücük gövdeli, dev cesaretli genç kadının çocuklar için kurduğu aşevini, oyun bahçesini, okulu gördüm.

Ayn (ona böyle hitap ediyor köydeki herkes), o yazıyı okuduktan sonra İstanbul’un yaşanacak en güzel yerlerinden Büyükada’daki evini, dostlarını, ailesini, kedisini bırakma kararı alıp, daha pasaportu yokken Kamboçya’ya bir bilet alıyor. Ne daha önce yurt dışına çıkmışlığı varken üstelik ne de güveneceği bir yabancı dili. Net bir hedefe kilitleniyor: O çocukları doyurmak. Güvendiği iki şey var: Zaten uzaktan da devam edebileceği freelance işi ve yemek yapma sevgisi. Evet, uzun bir süre işinden kazandığı parayla aç çocuklara yemek yapıyor. Sonra sonra, sosyal medyada duyurdukça bağışlar birikiyor, mutfak büyütülüyor, derslikler yapılıyor, maaşlı İngilizce öğretmenleri işe alınıyor, evsizlere ev yapılıyor. Hasta çocuğunu Ayn’ın sırtına koyuyor köylüler, doktora gidilip tedavisi yapılıyor. Bir yıldır aynı giysilerle gelen çocuklara kıyafet ya da dondurma ısmarlayabiliyor bağış yapanlar; herkesin gönlüne ve kesesine göre bir yardım şekli mümkün!

Yazının burasına kadar “Ülkemizde de yardıma muhtaç çok çocuk var, Kamboçyalara gitmesine ne gerek varmış?” diye düşünenleriniz olmuştur, eminim. Bunun cevabını Ayn kendi sitesi aynsoupkitchen.com'da veriyor, buyrun okuyun. Benimse diyeceğim şudur: Dünyanın neresinde olursa olsun, muhtaç çocukların gönlünü alan her kimse, benim kahramanımdır. Ayn’ın hayatını değiştiren, bu çocukların ve ailelerinin aç yaşadığını anlatan yazıyı eminim Türkiye’den ve dünyadan binlerce kişi okumuştur. Layklayıp paylaşmıştır, retweetlemiştir. Ama gidip gördüğüm üzere de, bu çocukların yardımına koşan sadece bir kişi. Bir.

Kamboçya’da sadece bir hafta kaldım. Daha fazla vaktim olsaydı da, şahit olduğum fakirliğin boyutlarının insanda yarattığı çaresizlik hissine ne kadar dayanabilirdim, bilmiyorum. Ayn, 2014 yılından beri her gün sabahın köründe 40 dk yol gidiyor, çocukları doyuruyor, onlarla oyunlar oynuyor, dertlere derman oluyor. Her akşam 40 dk yol tepip, nispeten daha iyi durumdaki başkente, evine ulaşıyor. Buna sadece “Helal olsun be kadın!” denir.

Eğer bu müthiş hikâyeyi okuyup, bu çocuklara bir öğün yemek, birer dondurma, boyama kitabı, defter-kalem, ne isterseniz bağış yapmak içinizden gelirse, adres burada:

www.aynsoupkitchen.com
instagram.com/aynebilim

aynebilimben@gmail.com

YAZAR HAKKINDA

AYLİN ASLIM

Şarkıcı ve şarkı yazarı Aylin Aslım, 2000 yılında yayınladığı ilk solo albümü Gelgit'ten bu yana Gülyabani, Canını Seven Kaçsın ve Zümrüdüanka adında dört solo albüm yayınlamış, birçok tribute albümünde usta sanatçıların eserlerini yorumlamıştır. Kadın hakları alanında aktif çalışmalarda bulunmuş, 2005'te Güldünya adlı şarkısı Aile İçi Şiddete Son kampanyaları dahilinde Güldünya Şarkıları adlı albüm ve konser projelerine yön vermiştir. 1996'dan bu yana aktif sahne hayatına devam etmektedir. Adana İşi, Şarkı Söyleyen Kadınlar gibi sinema filmlerinde ve Son isimli televizyon dizisinde oyunculuk yapmıştır. 2015 yılında Adım Adım Uyku adında Türkiye'den ve dünyadan çocuk şarkıları ve ninnilerden oluşan bir albüm yayınlamıştır. Halen İstanbul'da yaşamaktadır.

BENZER İÇERİKLER