#yaşam

İSMİ OLMAYAN KÖYÜN BASKETBOL TAKIMI

KERİMCAN AKDUMAN | 9 Eylül 2016 #yaşam


Bogota’dan bindiğim uçak Leticia’ya yaklaştıkça altımızdaki dev brokoli tarlasına bakıp heyecanlanmaya başlıyorum. Dünya fiziki haritasındaki en büyük yeşil alanın ortasına inmek üzereyim. Sanki naz yapan bir sevgili gibi amazonlar ona kavuşmama hemen izin vermiyor ve Leticia üzerinde patlayan fırtına yüzünden uçağım sadece 4000 kişinin yaşama şansına eriştiği kent üzerinde beş tur atmak zorunda kalıyor. Ben de bu sayede Amazonları tepeden doya doya seyrediyorum.

Güvenli bir iniş sonrası kulübeden hallice havaalanından çıkıp bir taksiye atlıyorum. Kolombiya’daki en yakın otoyola 800 km mesafedeki Leticia’nın sahip olduğu tek otoyolun 16. km’sine doğru yola çıkıyorum. Zaten toplamı 18 km.

Cartagena’da tesadüfen tanıştığım Özlem sayesinde haberdar olduğum ve seyahat programımı değiştirip, gönüllü olarak çalışmaya karar verdiğim Habitat Sur’un kırmızı kapısının önünde inip içeri doğru yürümeye başlıyorum. Beni Habitat Sur’un kurucusu ve yöneticisi Adriana karşılıyor. Habitat Sur, Amazonlar’da bulunan köylerde eğitim erişimi kısıtlı çocuklara eğitim desteği vererek fırsat eşitliğini biraz da olsa sağlamaya çalışan bir vakıf.

Adriana

Adriana vakfın amacını şöyle açıklıyor: “Yapmak istediğimiz iki farklı “know-how”’ı yerlilerin bazı konularda hala kullandığı takas yöntemiyle birleştirip iki tarafın da fayda sağlaması. Amazon yerlilerine ait mimari (ağaç evler, malokalar), avlanma (balıkçılık) ve el sanatları (maske, takı, kıyafet) ile ilgili bilgi kümesini alıp karşılığında İngilizce, bilgisayar kullanımı gibi onların hayatlarına katma değer kazandıracak bilgi kümesini veriyoruz.”

İsviçre’den, İspanya’dan gelen diğer gönüllülerde tanışıyorum. Amazonlarda kaldığım süre boyunca odam olacak hamağıma yerleşiyorum. 800 bin metrekare alana yayılmış özel bir koruma alanında yer alan Habitat Sur, Amazon yağmur ormanlarının ortasında yer aldığı için gece çökünce ormandan gelen yüzlerce farklı ses ile uykuya dalıyorum.

Bir hafta kalırım diye katıldığım Habitat Sur ailesi beni o kadar kucaklıyor ki kalışımı 3 haftaya uzatıyorum. Bu esnada pilot projenin gerçekleştirildiği 18. Kilometre Köyü'nde dünya turum 360 ile ilgili köyün çocuklarına bir sunum yapıyorum. Farklı kıtalardan gördükleri görüntülerle adeta büyülenen çocukları izlemek hayatımda hiç tatmadığım hisleri yaşatıyor.

Köy okulunu ilk ziyaretimde fark ettiğim basketbol potaları kafamda bir şimşek çaktırıyor ve Leticia’ya gidip basketbol topları alıyorum. Böylece okulda basketbol derslerine başlıyoruz. Çocukları televizyon başından kurtaracağımız her dakika altın değerinde. Neyse ki çocuklar derslere yoğun ilgi gösteriyor. İlk dersin sonunda 18. Kilometre Köyü'nün ilk hava atışı yapılıp, basketbol ile kovalamaca karışımı bir maç yapılıyor.

Maçın ardındansa tüm çocuklar sahanın ortasında toplanıyorlar. İsmi bile olmadığı için 18. Kilometre Köyü olarak anılan köyün çocuklarının artık bir basketbol takımı oluyor: Los Leones (Aslanlar).

YAZAR HAKKINDA

KERİMCAN AKDUMAN

BENZER İÇERİKLER